Κλείνοντας τα μάτια μου η επανάσταση φαντάζει όνειρο.

Σκέφτομαι μια επανάσταση με πολύ χρώμα, μουσική, φαντασία, μια επανάσταση δίχως φραγμούς και όρια, όπως ακριβώς ένα όνειρο. Ζούμε σε ένα κόσμο μίζερο και βαρετό τον οποίο και θέλουμε να αλλάξουμε προς το καλύτερο, να τον ομορφύνουμε  με κάθε τρόπο ώστε να τον κάνουμε όσο γίνεται πιο αληθινό. Εμείς οι ίδιο είμαστε επαναστάτες αλλάζοντας τον κόσμο προς το καλύτερο. Πώς; Απελευθερώνοντας την φαντασία και τη δημιουργικότητα μας. Όλα αυτά όμως ακούγονται θα πει κανείς ουτοπικά. Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς όμως να καταλάβουμε την εξουσία; Πώς μπορούμε να ονειρευόμαστε, όταν ταυτόχρονα τόσα όνειρα μας καταλήγουν στην εξαθλίωση και την καταστροφή; Που βρίσκεται αυτή η αντιεξουσία που αποτελεί την ελπίδα για εμάς;
Η επανάσταση ξεκινάει πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό. Για να αλλάξουμε τον κόσμο θα πρέπει να το θέλουμε κιόλας. Πρώτα ξεκινά στο μυαλό του καθενός και ύστερα μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές αρχίζει να γεννιέται. Η ανυποταγή πιστεύω ότι είναι η αφετηρία της επανάστασης, ανυποταγή με την έννοια της απόρριψης, της αναίρεσης, της κραυγής του λαού. Όσο πιο δυνατή είναι αυτή η κραυγή τόσο πιο εύκολα ξεκινά μια επανάσταση, μια κραυγή ενάντια στην καταπίεση, στην εκμετάλλευση. Είναι μια κραυγή που υπάρχει μέσα μας. Αποτελεί μια άρνηση στην υποταγή η οποία υπάρχει παντού μέσα στην καθημερινότητα μας: από την ανυποταγή των παιδιών, των νέων, από το να αρνούμαστε να πάμε για δουλειά, μέχρι και από την οργανωμένη εξέγερση. Συνήθως η κραυγή μας είναι σιωπηλή αλλά ταυτόχρονα ισχυρή για μια επανάσταση. Είναι μια απλή δυσαρέσκεια, ένας απλός αγώνας για να διαμορφώσουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε. Η απροθυμία μας δηλαδή να εγκαταλείψουμε τις χαρές της ζωής μας, η απροθυμία να δεχτούμε κάθε μορφής εξουσία. Είναι λοιπόν η ανυποταγή ο καταλύτης της επανάστασης; Ένα μέρος της, ναι, την καθιστά κινητήρια δύναμη! Πρέπει να αναφέρουμε όμως και τη μη υποταγή, αυτή τη λιγότερη αισθητή απροθυμία να συμμορφωθούμε.
Επαναστατικό όραμα για εμένα είναι κάθε νέος να παίρνει τη ζωή στα χέρια του, να έχει ορμή μέσα του, αποφασιστικότητα και φαντασία. Καθημερινά να μπορεί ανεπηρέαστα να αγωνίζεται για το αύριο μη ξεχνώντας την συλλογική δράση. Ο ατομικισμός που μας χαρακτηρίζει μας πηγαίνει ένα βήμα πίσω. Θεωρούμε τους εαυτούς μας τους μόνους ικανούς για να αλλάξουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε, μιλώντας μια ζωή θεωρητικά για όνειρα και μέλλον. Ξεχνάμε όμως ότι η συλλογική δράση είναι η πρωταρχική λειτουργία της ζωής. Ο νέος να θέλει ότι έχει και όχι να έχει ότι θέλει! Μόνο τότε θα φτάσει στην απόλυτη ευτυχία.
Φαντάζομαι μια επανάσταση όπου ο καθένας από εμάς τους νέους ζει δημιουργικά και με φαντασία, υπερβαίνει τα όρια και τις απαγορεύσεις, αντιστέκεται σε όλα αυτά που «για το καλό του» του επιβλήθηκαν, λέει Όχι στο όνειρο των γονιών του και ακολουθεί τα δικά του όνειρα. Όχι στην κυριαρχία, Όχι σε κάθε μορφή εξουσίας… Οι νέοι έχουν εκατομμύρια τρόπους να πουν Όχι. Συχνά είναι βίαιο με τη μορφή βανδαλισμού ή χουλιγκανισμού και αυτό γιατί η αθλιότητα της καθημερινότητας είναι τόσο έντονη, που από μόνη της γεννά ένα τέτοιο Όχι τόσο βίαιο και ωμό. Φαντάζομαι μια επανάσταση χωρίς φόβο, στερεότυπα και κλισε, όπου οι νέοι με θάρρος θα βγουν μπροστά και θα διεκδικήσουν το όνειρο. 

Γκρίζα Πολιτεία

"Τελικά δεν ήταν μια υπόθεση ρουτίνας όπως πίστευα τότε.Τελικά και ο διευθυντής και τα παιδιά με τα πόδια πάνω στα γραφεία, όταν γέλαγαν μαζί μου ήταν γιατί βλέπαν μακρυά..Όχι όμως τόσο μακρυά όσο εκεί που πρόκειται να φτάσω εγώ τώρα..Γλυστράς μέσα σου και είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο.Κι αν κρατάς την αναπνοή σου και πηγαίνεις χωρίς να αντιστέκεσαι, θυμάσαι όλους αυτούς που έκαναν το ίδιο πριν από εσένα, όλους αυτούς που πέταξαν στο κενό κάτω από ένα λευκό αλεξίπτωτο.Ένα μάτσο κορόιδα και χαμένους χωρίς μέλλον, δουλειά και ηλικία που κυνηγάν ακόμα ένα όνειρο με γυναικείο όνομα....Θα'χω λοιπόν καλή παρέα απόψε.. "

Letters to Felice

Fräulein Felice!
I am now going to ask you a favor which sounds quite crazy, and which I should regard as such, were I the one to receive the letter. It is also the very greatest test that even the kindest person could be put to. Well, this is it:
Write to me only once a week, so that your letter arrives on Sunday — for I cannot endure your daily letters, I am incapable of enduring them. For instance, I answer one of your letters, then lie in bed in apparent calm, but my heart beats through my entire body and is conscious only of you. I belong to you; there is really no other way of expressing it, and that is not strong enough. But for this very reason I don’t want to know what you are wearing; it confuses me so much that I cannot deal with life; and that’s why I don’t want to know that you are fond of me. If I did, how could I, fool that I am, go on sitting in my office, or here at home, instead of leaping onto a train with my eyes shut and opening them only when I am with you?

Οι πικροί άνθρωποι

Οι όμορφοι άνθρωποι έχουν το βλέμμα τους λίγο χαμένο. (Θα το έχετε προσέξει…) Βγαίνουν το βράδυ με παρέες και σιωπούν ή φλυαρούν πολύ. (Δεν μπορεί να μη το ξέρετε…) Έχουν την τσαντίλα στην τσέπη. Τους έρωτες στα όνειρα. Τη «συγγνώμη» στο μπροστά της γλώσσας.
Οι όμορφοι άνθρωποι: Είναι Αξιοπρεπείς. Ποτέ δεν παύουν να ζητούν. Είναι Πρόστυχοι. Αναζητούν μάταια τα άκρα, που ξεφύγαν. Οι όμορφοι άνθρωποι διψούν συνέχεια, στον ύπνο και τον ξύπνιο. Τους όμορφους ανθρώπους δεν τους ποθεί κανείς. Κάποιοι μονάχα το ίδιο τρελοί, μυστικά τους λατρεύουν...

"...Για αυτό σας λέω μη ζητάμε περισσότερα κι αργότερα, άντρας πια,
καθόμουν πίσω απ' τα τζάμια και κοίταζα τα φώτα της 
πόλης
έτσι γνώρισα το αναπότρεπτο των χωρισμών- τι θ'απομείνει
λοιπόν
τι θ'απομείνει από τόσες προσδοκίες, τόσους στεναγμούς;
ένα όνομα και δυο χρονολογίες χαραγμένες στην πέτρα που ο καιρός
θα τις σβήνει σιγά σιγά..."

"Θα δεις ότι μια από τις προσωπικότητες σου θα αποπλανηθεί από την ψευδαίσθηση του μεγαλείου. Από το χρυσό τεράστιο πακέτο με τα βασιλικά εμβλήματα. Μια δελεαστική προσφορά για δόξα και ευημερία. Ένας ήπιος υπαινιγμός ότι τα τσιγάρα είναι όντως πιστοί σου φίλοι. Και αυτό είναι ψέμα!Η άλλη σου προσωπικότητα προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή σου στην άλλη πλευρά της συζήτησης. Γραμμένο με βαρετά, τονισμένα, άσπρα και μαύρα είναι η δήλωση ότι αυτά, οι μικροί άψογοι στρατιώτες θανάτου, προσπαθούν στην πραγματικότητα να σε σκοτώσουν. Και αυτό είναι η αλήθεια. Η ομορφιά είναι παραπλανητικό κάλεσμα για το θάνατο και είμαι εθισμένος στην υψηλότερη φωνή της. Αυτό που αρχίζει ωραία, τελειώνει άσχημα. Και αυτό που αρχίζει άσχημα, τελειώνει ωραία."

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ

"...Απώτερος σκοπός της έναρξης των «εορταστικών» εκδηλώσεων είναι να κρύψουμε την καθημερινή δυστυχία και μιζέρια του κόσμου πίσω από την εφήμερη «χαρά» και «γαλήνη» των οπτικά πλούσιων βιτρινών & των στολισμένων δέντρων.
ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΛΗΓΗ
Δεν σκοπεύουμε να γυρίσουμε αμαχητί στο χθες
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το αύριο θα μας βρει περήφανους!
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ."