Κλείνοντας τα μάτια μου η επανάσταση φαντάζει όνειρο.

Σκέφτομαι μια επανάσταση με πολύ χρώμα, μουσική, φαντασία, μια επανάσταση δίχως φραγμούς και όρια, όπως ακριβώς ένα όνειρο. Ζούμε σε ένα κόσμο μίζερο και βαρετό τον οποίο και θέλουμε να αλλάξουμε προς το καλύτερο, να τον ομορφύνουμε  με κάθε τρόπο ώστε να τον κάνουμε όσο γίνεται πιο αληθινό. Εμείς οι ίδιο είμαστε επαναστάτες αλλάζοντας τον κόσμο προς το καλύτερο. Πώς; Απελευθερώνοντας την φαντασία και τη δημιουργικότητα μας. Όλα αυτά όμως ακούγονται θα πει κανείς ουτοπικά. Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς όμως να καταλάβουμε την εξουσία; Πώς μπορούμε να ονειρευόμαστε, όταν ταυτόχρονα τόσα όνειρα μας καταλήγουν στην εξαθλίωση και την καταστροφή; Που βρίσκεται αυτή η αντιεξουσία που αποτελεί την ελπίδα για εμάς;
Η επανάσταση ξεκινάει πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό. Για να αλλάξουμε τον κόσμο θα πρέπει να το θέλουμε κιόλας. Πρώτα ξεκινά στο μυαλό του καθενός και ύστερα μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές αρχίζει να γεννιέται. Η ανυποταγή πιστεύω ότι είναι η αφετηρία της επανάστασης, ανυποταγή με την έννοια της απόρριψης, της αναίρεσης, της κραυγής του λαού. Όσο πιο δυνατή είναι αυτή η κραυγή τόσο πιο εύκολα ξεκινά μια επανάσταση, μια κραυγή ενάντια στην καταπίεση, στην εκμετάλλευση. Είναι μια κραυγή που υπάρχει μέσα μας. Αποτελεί μια άρνηση στην υποταγή η οποία υπάρχει παντού μέσα στην καθημερινότητα μας: από την ανυποταγή των παιδιών, των νέων, από το να αρνούμαστε να πάμε για δουλειά, μέχρι και από την οργανωμένη εξέγερση. Συνήθως η κραυγή μας είναι σιωπηλή αλλά ταυτόχρονα ισχυρή για μια επανάσταση. Είναι μια απλή δυσαρέσκεια, ένας απλός αγώνας για να διαμορφώσουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε. Η απροθυμία μας δηλαδή να εγκαταλείψουμε τις χαρές της ζωής μας, η απροθυμία να δεχτούμε κάθε μορφής εξουσία. Είναι λοιπόν η ανυποταγή ο καταλύτης της επανάστασης; Ένα μέρος της, ναι, την καθιστά κινητήρια δύναμη! Πρέπει να αναφέρουμε όμως και τη μη υποταγή, αυτή τη λιγότερη αισθητή απροθυμία να συμμορφωθούμε.
Επαναστατικό όραμα για εμένα είναι κάθε νέος να παίρνει τη ζωή στα χέρια του, να έχει ορμή μέσα του, αποφασιστικότητα και φαντασία. Καθημερινά να μπορεί ανεπηρέαστα να αγωνίζεται για το αύριο μη ξεχνώντας την συλλογική δράση. Ο ατομικισμός που μας χαρακτηρίζει μας πηγαίνει ένα βήμα πίσω. Θεωρούμε τους εαυτούς μας τους μόνους ικανούς για να αλλάξουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε, μιλώντας μια ζωή θεωρητικά για όνειρα και μέλλον. Ξεχνάμε όμως ότι η συλλογική δράση είναι η πρωταρχική λειτουργία της ζωής. Ο νέος να θέλει ότι έχει και όχι να έχει ότι θέλει! Μόνο τότε θα φτάσει στην απόλυτη ευτυχία.
Φαντάζομαι μια επανάσταση όπου ο καθένας από εμάς τους νέους ζει δημιουργικά και με φαντασία, υπερβαίνει τα όρια και τις απαγορεύσεις, αντιστέκεται σε όλα αυτά που «για το καλό του» του επιβλήθηκαν, λέει Όχι στο όνειρο των γονιών του και ακολουθεί τα δικά του όνειρα. Όχι στην κυριαρχία, Όχι σε κάθε μορφή εξουσίας… Οι νέοι έχουν εκατομμύρια τρόπους να πουν Όχι. Συχνά είναι βίαιο με τη μορφή βανδαλισμού ή χουλιγκανισμού και αυτό γιατί η αθλιότητα της καθημερινότητας είναι τόσο έντονη, που από μόνη της γεννά ένα τέτοιο Όχι τόσο βίαιο και ωμό. Φαντάζομαι μια επανάσταση χωρίς φόβο, στερεότυπα και κλισε, όπου οι νέοι με θάρρος θα βγουν μπροστά και θα διεκδικήσουν το όνειρο.