"Τελικά δεν ήταν μια υπόθεση ρουτίνας όπως πίστευα τότε.Τελικά και ο διευθυντής και τα παιδιά με τα πόδια πάνω στα γραφεία, όταν γέλαγαν μαζί μου ήταν γιατί βλέπαν μακρυά..Όχι όμως τόσο μακρυά όσο εκεί που πρόκειται να φτάσω εγώ τώρα..Γλυστράς μέσα σου και είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο.Κι αν κρατάς την αναπνοή σου και πηγαίνεις χωρίς να αντιστέκεσαι, θυμάσαι όλους αυτούς που έκαναν το ίδιο πριν από εσένα, όλους αυτούς που πέταξαν στο κενό κάτω από ένα λευκό αλεξίπτωτο.Ένα μάτσο κορόιδα και χαμένους χωρίς μέλλον, δουλειά και ηλικία που κυνηγάν ακόμα ένα όνειρο με γυναικείο όνομα....Θα'χω λοιπόν καλή παρέα απόψε.. "
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου