Ἀστρο

άστρο ουδέτερο

1. (αστρονομία) φωτεινό ουράνιο σώμα
   • αυτό το ουράνιο σώμα, όπως είναι ορατό από τη γη
   • τα ουράνια σώματα ως κάτι που προαναγγέλλει το μέλλον

     έχει άστρο: είναι προορισμένος από τη μοίρα να πετύχει

2. (μεταφορικά) (+ γενική προσώπου)η λάμψη, η επιτυχία ενός ανθρώπου στον καλλιτεχνικό κυρίως χώρο

   μετά από αυτές τις περιπέτειες το άστρο του διάσημου τραγουδιστή άρχισε να δύει

3. ομοίωμα (ζωγραφισμένο ή χάρτινο ή από άλλο υλικό) φωτεινής πηγής στον ουρανό με πέντε (πεντάλφα) ή έξι ακτίνες (το "άστρο του Δαβίδ")

Άστρο λοιπόν.. Αυτό το φωτεινό ουράνιο σώμα που όλοι μας καθόμαστε και χαζεύουμε πολλές φορές. Που πάντα είναι φωτεινό μέχρι να πεθάνει όπως εμείς ...

Μα αν χαρακτηρίσεις κάποιον άστρο; Αλλάζει κάτι; Και βέβαια αλλάζει! Άστρο είναι ένας χαρακτηρισμός πολύ ιδιαίτερος, τι σκέφτεσαι; φως, πολύ φως, λάμψη ! Σωστά;
Σκέψου τον εαυτό σου ως ένα μικρό άστρο κάπου εκεί ψηλά, δίπλα ακριβώς από το φεγγάρι, κάπου εκεί ψηλά που φαίνονται όλα μικρά. Ακριβώς εκεί.. Δε νιώθεις όπως ακριβώς ένιωθε ο μικρός πρίγκηπας; Ας σου θυμίσω: 

"- Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια. Για κείνους που ταξιδεύουν, τ’ αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. Για άλλους, τους σοφούς, είναι προβλήματα. Για τον μπίζνεσμαν μου, ήταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ’ αστέρια σωπαίνουν. Εσύ, θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει …
- Τι θέλεις να πεις;
- Αφού εγώ θα ‘μαι σ’ ένα απ’ αυτά, κι αφού θα γελάω σ’ ένα απ’ αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ’ αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε!
Και γέλασε πάλι.

- Κι όταν θα ‘χεις παρηγορηθεί (πάντα παρηγορείται κανείς ), θα είσαι ευχαριστημένος που μ’ έχεις γνωρίσει.
Θα είσαι πάντα φίλος μου. Πάντα θα θέλεις να γελάς με μένα. Και θ’ ανοίγεις καμιά φορά το παράθυρο, έτσι, για την ευχαρίστηση… Και οι φίλοι σου θα σε κοιτάζουν κατάπληκτοι να γελάς, κοιτάζοντας τον ουρανό. Τότε, εσύ θα τους λες: «Ναι, τ’ αστέρια με κάνουν πάντα να γελάω!» και θα σε περνάνε για τρελό. Σου σκάρωσα ένα πολύ πονηρό παιχνίδι …

Και γέλασε ξανά.

- Θα είναι σαν να σου έχω δώσει αντί γι’ αστέρια, μικρά κουδουνάκια που ξέρουν να γελούν …"

Τι ωραίο τελικά να σου ανήκουν όλα τ'αστέρια ε;; Μα για μένα είναι πιο ωραίο εσύ ο ίδιος να βρίσκεσαι πάνω εκεί ακριβώς.. Πρακτικά είναι πολύ εύκολο. Απλά δίνεις μια ονομασία από ένα άστρο στον εαυτό σου.. Ωραία λοιπόν.

-Πού πάμε;

-Κάπου ψηλά. Να φαίνονται όλα μικρά, εκεί.. 

-Πώς να μας ονομάσω; 

-Μα τι σημασία έχει; 

-Σωστά. Λοιπόν εγώ θα είμαι ο HIP 22947.. Εσύ;

-Βάλε με δίπλα σε σένα εντάξει;

-Δεν υπάρχει κάτι πολύ κοντά μου. Μόνο ένα πολύ μικρό αστεράκι χωρίς αριθμό!

-Αυτό, αυτό θέλω να είμαι..

-Και το όνομα σου; Μόνο το μέγεθός σου λέει.. Μόνο αυτό!

-Δεν πειράζει. Λέγε με απλά Jolene.

-Η Jolene και εγώ λοιπόν, η δική μου Jolene. Πάντα δικός σου, πάντα δική μου, πάντα εμείς. Εντάξει;

-Εντάξει λοιπόν. Αν μ'αγαπάς εκεί που βρίσκομαι, νιώθεις γλυκά την νύχτα όταν κοιτάζεις τον ουρανό. Το αστέρι μου θα είναι πάντα για σένα ανάμεσα σ'όλα τ'αστέρια, έτσι θα σου αρέσει να τα κοιτάς όλα. Τι λες λοιπόν;

-Τι πιο όμορφο απ'το να είμαι για μια ζωή κοντά σου, τίποτα πιο όμορφο. Κοίτα μας ακόμη και τώρα που αλλάζουμε θέση μαζί πηγαίνουμε..Πάμε μια βόλτα στη Σελήνη, τι λες;

-Και βέβαια..Χα χα..

-Μ'αρέσει να σε ακούω να γελάς.

-Ναι, ξέρεις είμαι από τ'αστέρια αυτά που ξέρουν να γελάνε.. 

-Σίγουρα...

Τέλεια λοιπόν, βρίσκομαι ακριβώς δίπλα από την Σελήνη, φανταστικά!! Ένα βήμα να κάνω και μπορώ να πατήσω κιόλας :) Όμως όλα μαύρα δίπλα μου..Και τόση ησυχία, γιατί έτσι; Ποιος ξέρει! Εντάξει δεν έχει σημασία.. Έχω καλή παρέα τουλάχιστον. 

-Ωχ για δες, αστέρι είναι αυτό που έπεσε; Να κι άλλο!! 

-Ναι Ιωάννα αστέρι είναι, που το παράξενο;

-Έλα μου ντε! Απλά δυο αστέρια έπεσαν.. Μαζί.. Έσβησαν..

-Ναι δεν βλέπω κάτι περίεργο κάπου..

-Ίσως να έχεις δίκιο, ίσως και όχι ..

Πάντα δικός σου, πάντα δική μου, πάντα εμείς. Έτσι δεν είπες; Να που τώρα σβήσαμε λοιπόν....

''Απόψε κλείνει χρόνος. Τα δύο αστέρια μας θα βρίσκονται ακριβώς πάνω από το μέρος όπου πέσαμε πέρυσι"

Για κοίτα μας, εκεί....

Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι

Πριν 2 μηνες περιπου μου προτειναν να διαβασω το συγκεκριμενο βιβλιο.. Ετσι λοιπον το δανιστηκα απο τη βιβλιοθηκη του σχολειου μου και δεν εχασα καθολου χρονο. Δεν θελω να σταθω τοσο στο βιβλιο και το περιεχομενο του.. Πιστευω θα καταλαβετε!

Αυτο που μπορω να σας πω ειναι πως πλεον ο Οσκαρ ειναι απο τους αγαπημενους μου.. Μα πως να μην λατρεψεις ενα τετοιο βιβλιο, απο την στιγμη που καθε του φραση ειναι ποιηση;

  "Ο μονος τροπος ν'απαλλαγεις απο εναν πειρασμο ειναι να ενδωσεις σε αυτον. Κανε πως αντιστεκεσαι και η ψυχη σου αρρωσταινει λαχταρωντας πραγματα που απαγορεψε η ιδια στον εαυτο της ποθωντας κατι που οι τερατωδεις νομοι της το κανουν τερατωδες και παρανομο. Καποιος ειχε πει πως τα μεγαλα γεγονοτα του κοσμου συμβαινουν μες στο μυαλο. Επισης μες στο μυαλο, και μοναχα μες στο μυαλο, πραγματωνονται και τα μεγαλα αμαρτηματα... "

Δεν ξερω αν θα σας φανει παραξενο αλλα στο βιβλιο αυτο δεν ηταν ο Ντοριαν που με μαγεψε αλλα ο Λορδος Χενρυ (Μα τι ανθρωπος!) Πως τον φανταζομαι;

Ο πιο τελειος ανθρωπος πανω στην γη, στο διαστημα ολοκληρο ... Ο ιδιος ελεγε πως ο Ντοριαν Γκρει ειναι ο πιο τελειος ανθρωπος, αυτος που εχει οτιδηποτε θελει, οτιδηποτε μπορει να ζηλεψει ανθρωπος στον κοσμο τουτο. Εγω λοιπον δεν το πιστευω! Ο Λορδος ομως, τοσο γοητευτικος, τοσο ομορφος, μονο απο την καθε του φραση τον ερωτευομουν ..

Μα τωρα θα μου πειτε, πως γινεται να ερωτευτεις ενα προσωπο που δεν εχεις συναντησει ποτε; Δεν ξερω αν ποτε το εχετε παθει, ισως σας φανει παραξενο, πως να σας το πω, χμ Πλατωνικος Ερωτας ...(Ενταξει ισως γινομαι λιγο υπερβολικη) 

Ειναι οπως λεει και ο γνωστος μας ποιητης "Γιατι πριν μπεις ακομα στη ζωη μου,ειχες πολυ ζησει μεσα στα ονειρα μου"

Καπως ετσι λοιπον, διαβαζοντας το βιβλιο καθε βραδυ, εβλεπα στον υπνο μου τον ανθρωπο αυτο . Ηξερα ακριβως πως ειναι, το προσωπο του, τα μαλλια του, τα παντα με ακριβεια. Θυμαμαι χαρακτηριστικα με μια του φραση μπορουσε να σε μαγεψει. Ταξιδευες σε καθε του λεξη. Πιστευω λοιπον πως δεν συγκρινεται με τον Ντοριαν .Δεν λεω, ο Ντοριαν και νεος ηταν και γοητευτικος, ειχε οτιδηποτε ηθελε. Μπορουσε να καταφερει τα παντα με την ομορφια του. Ο Λορδος ομως τοσο διαφορετικος.. Μα χωρις αυτον ο Ντοριαν δεν θα ηταν τιποτα! Μπορει και αυτος να ζουσε στον "υπονομο" αλλα σιγουρα ηταν απο αυτους που μπορουσε να δει τ'αστερια..

Δεν ηταν ενας απλος καθημερινος ανθρωπος αλλα κατι ανωτερο για μενα..Οπως θα ελεγε και ενας φιλος μου, το να εισαι ενας απλος καθημερινος ανθρωπος το καθιστα τετρημενο. Ετσι και αυτος λοιπον, η οπτικη που ελεπε τα πραγματα ηταν κατα πολυ μακραν διαφορετικη απο αυτη των ανθρωπων ..

"Τιμωρουμαστε για τα οχι μας. Καθε εσωτερικη παρορμηση που πασχιζουμε να πνιξουμε στρογγυλοκαθεται και κλωτσαει μες στο μυαλο μας και μας δηλητηριαζει. Το σωμα κανει ενα αμαρτημα και ξοφλαει, γιατι η πραξη ειναι ενας τροπος καθαρσης. Τιποτα δεν μενει τοτε παρα μονο η αναμνηση της ηδονης ή η πολυτελεια της μετανοιας..."

Κενο

ειναι αβασταχτη αυτη η σιωπη

πολλες φορες κοιταζω εξω απ'το παραθυρο

να νιωσω κατι

το χερι μου απλωνω μα νιωθω κενο

καταλαβαινω πως δεν μπορω να ζησω πια

"που ειναι η ανελπιστη χαρα που παντα ζητουσα? "

η χαρα αυτη που δεν τραβαει μακρυα

η χαρα αυτη που παντα αφηνει την σκια της και παγωνουμε

σαν σταχτη στη φωτια

δεν μπορω να συνεχισω

νιωθω πως παντα φτανω στην αρχη του τελους

και πεθαινω

Δεν τραβαει μακρια η χαρα

Συχνα θα τη δεις να το σκαει

Αφηνει τη σκια της και παγωνουμε..