ειναι αβασταχτη αυτη η σιωπη
πολλες φορες κοιταζω εξω απ'το παραθυρο
να νιωσω κατι
το χερι μου απλωνω μα νιωθω κενο
καταλαβαινω πως δεν μπορω να ζησω πια
"που ειναι η ανελπιστη χαρα που παντα ζητουσα? "
η χαρα αυτη που δεν τραβαει μακρυα
η χαρα αυτη που παντα αφηνει την σκια της και παγωνουμε
σαν σταχτη στη φωτια
δεν μπορω να συνεχισω
νιωθω πως παντα φτανω στην αρχη του τελους
και πεθαινω
Δεν τραβαει μακρια η χαρα
Συχνα θα τη δεις να το σκαει
Αφηνει τη σκια της και παγωνουμε..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου